©Fête du thon à Saint-Jean-de-Luz @Gaturi Ivan Rodriguez – sveltstudio / ADT64
In Saint-Jean-de-Luz komt de oceaan tot rust. De baai, afgeschermd door zeeweringen, herbergt een rustig strand waar kinderen in het water pootjebaden, terwijl net daarachter de trawlers hun vangst lossen. U slentert langs de huizen van de reders met hun rode luiken, op de klanken van enkele maten uit Ravels Boléro – de componist was een lokale jongen. U blijft even staan op de Place Louis-XIV, waar de Zonnekoning met de Spaanse infante trouwde. Met een nog warme macaron in uw hand volgt u het spoor van de zeerovers…
Elke badplaats heeft op zijn eigen manier een bijzondere status. Biarritz wist Napoleon III en keizerin Eugénie te bekoren, die er villa’s en paleishotels achterlieten met uitzicht op het Grande Plage. Guéthary houdt zich op de achtergrond met een artistieke uitstraling, Bidart kijkt toe vanaf zijn kliffen, Anglet bewaakt zijn Chambre d’Amour en zijn legendarische grot, en Hendaye staat al met één voet in Spanje.
Ja, echt waar: hier, eind jaren vijftig, sneden de eerste surfplanken door de Europese golven. Sindsdien heeft Biarritz elke nieuwe generatie surfers met open armen ontvangen. Aan de Côte des Basques daalt u op blote voeten de trappen van de klif af, met uw wetsuit half aangetrokken, houdt u de golfset in de gaten en stort u zich in het water. Uw niveau doet er niet toe: de golf is vergevingsgezind en u komt er schoon uitgespoeld weer boven, met zout op uw lippen en de gekke grijns van een goedemorgen. In de stad vertelt het Maison du Surf dit verhaal dat onlosmakelijk verbonden is met Biarritz.
Langs de kust heeft elke plek zijn eigen legende: de uitgestrekte stranden van Anglet, de uitdagende golven van Parlementia bij Guéthary voor degenen met sterke armen, en de zandbanken van Hendaye om uw eerste golven te bedwingen.
Zeker de moeite waard: surf op een perfecte golf in de simulator van de Cité de l’Océan en ga daarna de haaien bekijken in het Aquarium de Biarritz.
©Surfeurs à Biarritz, Côte des basques / ADT64
©Col des Trois Croix / Alban Gilbert – CRTNA
De Rhune waakt over de Labourd. De heilige berg van de Basken: de dapperen beklimmen hem te voet, maar de gemakkelijkste manier is om u door de tandradbaan naar boven te laten brengen, die krakend van hout en ijzer in wandeltempo voortkruipt. Onderweg grazen Pottok-pony’s die u af en toe een blik gunnen; hoog boven u cirkelt een gier. Op de top, op 905 meter hoogte, waait de wind door uw haren: aan de ene kant de oceaan, aan de andere kant de Pyreneeën.
Van daarboven kunt u de paden onderscheiden die zich door het achterland slingeren. Eeuwenlang hebben de pelgrims van Santiago de Compostella sommige daarvan gevolgd, met een sint-jakobsschelp op hun rug, van Saint-Palais naar Ostabat en verder naar Saint-Jean-Pied-de-Port en zijn citadel, de laatste halte voor Spanje. U hoeft niet gelovig te zijn om uw pas te vertragen, een medewandelaar te begroeten en de groene horizonten in u op te nemen.
Het is zeker de moeite waard: de beklimming bij zonsopgang, wanneer de mist nog aan de bergkammen hangt en de vallei slaapt.
Verlaat de kust, trek landinwaarts en laat het Baskenland u een andere kant van zijn ziel laten zien. Dezelfde witte huizen met rode en groene strepen, hetzelfde fronton dat wacht op de volgende partij pelota, dezelfde gezellige eetgelegenheden. Ainhoa, Sare, Espelette en zijn slingers van paprika’s. U wandelt zonder op de klok te letten, kruist het pad van een kudde, stopt even voor een stuk schapenkaas dat u wordt aangereikt door degene die het zelf heeft gemaakt.
Labastide-Clairence voegt daar zijn eigen charme aan toe. Deze oude bastide, die is opgenomen in de lijst van de ‘Mooiste Dorpen van Frankrijk’, bewaart haar schat bovenaan de hoofdstraat: de kerk van Notre-Dame-de-l’Assomption, omringd door een overdekte galerij die is geplaveid met grafstenen. Dit prachtige en zeer levendige dorp herbergt de ateliers van kunstenaars en ambachtslieden, waar aan verwondering nooit een gebrek is.
Het is het proberen waard: ga met de elektrische fiets of de bus naar de dorpen — het Txik Txak-netwerk loopt helemaal naar boven.
©Balade dans les rues de la Bastide-Clairence
©Saloir à fromage, Ferme Agerria / Adrien Basse Cathalinat / ADT64
Het Baskenland verken men niet met een lege maag! Alles nodigt u uit aan tafel: aan de zon te drogen hangende slingers van Espelette-pepers, met de hand van het bot gesneden ham, chocolade die een hele straat in Bayonne met haar geur vult. Smaak heeft hier karakter — tegelijkertijd vurig en zacht, net als het land zelf.
Ga ’s avonds eens naar de Port des Pêcheurs in Biarritz. Tussen de crampottes, de kleine vissershutjes die dicht opeengepakt aan de waterkant staan, rookt er een barbecue, klinkt er gelach en schudden de boten aan hun ligplaatsen. U gaat zitten, bijna met uw voeten in het water, met een glas Irouléguy in de hand, en u beseft dat deze chique stad altijd een vissershaven is gebleven.
Het is zeker de moeite waard: een workshop waarbij u uw eigen pintxos kunt maken en deze vervolgens onderweg kunt opeten.
Sommige handelingen blijft men met plezier gadeslaan. De weefschuit die tussen de strak gespannen draden van het weefgetouw heen en weer schiet, en het Baskische linnen dat streep voor streep vorm krijgt – die opvallende banden die oorspronkelijk werden geweven om de ruggen van ossen te beschermen. De werkplaats ruikt naar hout en katoen, en de wever vertelt over het werk alsof hij een familieverhaal deelt.
Overal zijn de handen nog steeds druk in de weer: de baret, gevormd door een draai aan vilt; de makhila (de traditionele wandelstok), gesneden uit mispelhout en voorzien van een versiering als een sieraad; de espadrille, genaaid in Mauléon-Licharre; de chistera, gebogen om de pelota op te vangen. U vertrekt zelden met lege handen, en vaak met de naam van de vrouw of man die het stuk heeft vervaardigd.
©Linge basque collections Lartigue/ Lartigue
©Pelote basque / Alban Gilbert – CRTNA
Duw de deur van een trinquet open, de overdekte speelplaats waar pelota tegen de muren zelf wordt gespeeld. De toeschouwers wijken opzij, de bal vliegt door de lucht, de scherpe klap weerklinkt als een echo, waarna er stilte valt in afwachting van de volgende slagwisseling. Met blote hand, een leren paleta of de grote chistera: de spelwijze varieert, maar de intensiteit neemt nooit af. U komt naar buiten met een bonzend hart, alsof u zelf had gespeeld.
Pelota is slechts één manier om de Baskische cultuur te ontdekken. Hier zingen de mensen in koor, dansen zij de mutxiko op het plein en tillen zij stenen en strobalen op in demonstraties van Baskische kracht. Wanneer het carnaval aanbreekt, trekken de maskerades van dorp naar dorp; in de zomer voert een hele stad haar pastorale in de open lucht op. En wanneer de txalaparta klinkt (houten planken waarop met vier handen wordt geslagen), hoort u de ziel van het Baskische volk de maat slaan.
Het is zeker de moeite waard om eens te proberen: een kennismaking met pelota, aangeboden door verenigingen langs de hele kust.
Ga op ontdekkingstocht naar onze bestemmingen: van de uitlopers van de Pyreneeën tot verborgen dorpjes, van surfsessies aan de kust tot wandelingen in de uitgestrekte landschappen van de Limousin. U zult ongetwijfeld een vakantie vinden die u aanspreekt.
Als u meer wilt weten over de bestemming of de ervaringen die daar te beleven zijn, vindt u hier enkele pagina’s die u uitnodigen om uw ontdekkingstocht voort te zetten, hetzij online, hetzij ter plaatse.
Misschien bent u ook geïnteresseerd in
